Hoop delen

‘Onderwijs betekent niet altijd iets nieuws leren. Het is ook je herinneren wat je hebt geleerd. In de Bijbel komt dat heel vaak voor. Wat herinneren leerlingen zich jaren nadat ze de Passie hebben verlaten? En welk verhaal vertellen ze met hun leven?’ Aan het woord is Patrick Nullens, professor aan de Universiteit in Leuven.

In 2016 stelden we het nieuwe strategisch beleidsplan vast. Met de uitvoering daarvan maakten we het afgelopen jaar een start. Het hoofdthema is ‘hoop’. Want, zo constateerden we, als scholen hebben we een grote betekenis voor onze leerlingen en de regio’s waarin de scholen staan. En de tijd is rijp om die betekenis voor de leerlingen te vergroten en buiten de school breder zichtbaar te maken.

Verlangen vormgeven, hoop delen

Vanuit dat verlangen hebben we in 2017 gewerkt. Met de ambitie om onze identiteit door te vertalen in een uitgesproken onderwijsconcept, een aansprekend vormingsprogramma en een inspirerend personeelsbeleid. En tegelijkertijd willen we daarmee meer en meer naar buiten treden. De hoop die in ons is, is het waard om breed gedeeld te worden.

Een gezonde basis

Terugkijkend kunnen we dankbaar vaststellen dat de basis goed op orde is.
Alle scholen zijn gegroeid, we hadden een positief financieel resultaat en ook de examenresultaten lagen, op een enkele uitzondering na, op of boven het landelijk gemiddelde. Kortom: ‘het bedrijf’ de Passie heeft goed gedraaid!

De werkdruk was op alle scholen een nadrukkelijk punt van aandacht. Persoonlijke passie is iets wat onze medewerkers kenmerkt. Er wordt veel van hen gevraagd en ze vragen veel van zichzelf. Door extra financiën beschikbaar te stellen is in vermindering van die werkdruk tegemoetgekomen. Elke school heeft daar op zijn eigen manier goed gebruik van gemaakt, om een gezonde balans te creëren.

Een hoopgevende generatie

Persoonlijk is mijn hoop het afgelopen jaar opnieuw gegroeid. Als ik kijk naar de scholen en de weg die we ingeslagen zijn, maar vooral als ik kijk naar onze leerlingen. Op heel veel momenten zag ik die jongeren stralen en bedoeld of onbedoeld van hoop getuigen.

Op alle scholen zag ik optredens van leerlingen met muziek, dans en toneel. Ik zag leerlingen die met passie en overtuiging hun God eerden. In Rotterdam sprak ik leerlingen in het kader van een audit bij de sectie godsdienst. Hun drive om achter hun Heiland aan te gaan, heeft me enorm geraakt.

Ik zag jonge mensen die vrijmoedig een bidstond leidden en die heel bewogen zijn met medeleerlingen.
In Utrecht woonde ik een voorstelling bij waarbij leerlingen in mime uitbeeldden hoe het goede het kwade overwint. Het maakte diepe indruk. Twee andere leerlingen verrasten me met een interview over het toelatingsbeleid. Ze bleken niet alleen erg betrokken op de school, maar ook bijzonder vaardig om het gesprek te voeren. De kwaliteiten en de positiviteit van al deze leerlingen gaf me geweldig veel energie. Tegelijkertijd is het een kwetsbare generatie. Ons gebed om bescherming voor hen is voortdurend nodig.

Een hoopvolle toekomst

Op alle scholen wordt heel concreet gebouwd aan de toekomst. Aan de toekomst van de leerlingen, maar ook letterlijk aan de scholen zelf. Wierden kreeg groen licht voor nieuwbouw, in Utrecht sloten we de ontwerpfase van de nieuwbouw af en Rotterdam kreeg te horen dat het prachtige nieuwe gebouw nu alweer uitgebreid mag worden. En ook aan het onderwijs wordt gebouwd. Rotterdam werkt met ‘leerKRACHT’ aan nog uitdagender onderwijs, in Utrecht wordt het vmbo opnieuw ontworpen en uitgebreid met een beroepsgericht programma en Wierden completeert haar onderwijsaanbod met de start van het gymnasium. Wat een zegeningen!

En we kijken over onze eigen schoolmuren heen. Al langere tijd bestaat de wens om meer betrokkenheid te creëren tussen evangelisch basis- en voortgezet onderwijs en de samenwerking tussen scholen met de evangelische identiteit te versterken. Vanuit deze wens zijn we in gesprek met evangelische basisschool de Rots in Ede over aansluiting van de Rots bij de Passie. In 2018 hopen we met instemming van de medezeggenschapsraden en de goedkeuring van de Raden van Toezicht dit proces af te ronden.

Gods Koninkrijk is niet van de grote stappen. Wel van elke dag een stapje verder. Voor 2018 heb ik de vaste hoop dat we nog meer van Jezus leren. Ik heb vaste hoop dat de Geest zijn terrein verder uitbreidt. In harten van leerlingen en door hen en de scholen heen naar buiten. Ik heb hoop – de vaste verwachting – dat we gaan genieten van wat God gaat geven.

Donderdagavond

De stilte hangt in de grote huiskamer van het statige herenhuis. Eén voor één vertellen de leidinggevenden, leden van het identiteitsberaad en van de Raad van Toezicht aan de hand van een voorwerp wat hun persoonlijke binding is met de Passie. Het zijn even kostbare als kwetsbare verhalen aan de hand van een zeilboot, een blok haardhout of een kunstwerk. Na afloop met een glas wijn in de hand blikken we terug op een bijzondere avond. We voelen ons diep verbonden met de opdracht die we van onze God ervaren en daarin met de school en met elkaar.

De tweedaagse rond onze identiteit in september was één van de vele pareltjes in 2017. Wat een prachtige mensen geeft God om samen mee te bouwen. In het weekend erna ben ik er nog vol van. In mijn eigen gezin deel ik de verhalen. Natuurlijk wisten ze het al: de Passie is een unieke plek om te werken. Een inspirerende plek.